از خود بیگانگی انسان در قر آن

مفهوم خود:

خود ،درکلی ترین معنا معادل است بابسیط ترین کاربردخود(من)که دلالت دارد برهسته ی نظام شخصیت که برحول آگاهیش ازخود وجهت گیری هشیارانه وناهشیارانه اش به سوی حیاتی ترین ارزشها وعلایق سازمان یافته است،وهویت ،پایگاه،تعهد وتمایل راشامل میشود. به این معنای بسیط (خود) آن چیزی است که برای مشاهده گر(عینی)تمام منابع ممکن اطلاعات رافراهم می اورد. برخی ازمتخصصان روان شناسی اجتماعی تعریف راطوری محدودکرده اند که خود دلالت داشته باشد برفرد،آن گونه که به دیده ی فرد می آید(یابه وسیله ی اوتعریف می شود)وبه معنی موضوعی اجتماعی دربین موضوعات اجتماعی دیگراست.[1]

خود ازنظرجامعه شناسی:

(خود) ازنظرجامعه شناختی همان برداشت ورویکرد فرد نسبت به شخصیت،ظاهروتوانایی هایش است. خود،ترکیبی است ازمفهوم شخص ازخودش واحترامی که یک فرد برای خودش قایل است.[2] وبه تعابرمختلف ازآن نام برده شده است:

 

تقسیم کار خانگی درسیره پیامبر

                                            

 

 

تقسیم کار خانگی درسیره پیامبر(ص) تبعیض یاسازگار

  تاریخچه تقسیم کار خانگی

       تقسیم کاردرخانه بر اساس جنسیت تا آنجا که شواهد تاریخی گواهی می دهد،براین محور می چرخیده که مردان کارهای سخت، نیازمند توان جسمی زیاد وخارج ازخانه را انجام میداده وزنان کارهای ظریف ،سبوک و درون خانه را بعهده داشته است.به عنوان نمونه گفته می شود در دوره ی پارینه سنگی ،بشردرجوامعی زندگی می کرده که بر اساس شکارحیوانات وگرد آوری موادغذایی سازمان یافته بوده ،دراین جوامع،مردان بیشتربه شکار وزنان به گرد آوری میوه ها،سبزی ودانه های غلات می پر داخته اند.[1]وهمین گونه محققان انسان شناس درتحقیقات میان فرهنگی نیز به این نوع تقسیم کار به صورت عمومی وجهان شمولی انگشت صحه گذاشته اند.

     

دین داری ودنیایی جدید

بنام خدا

 

رابطه ی دین داری ودنیایی جدید

 

فرهنگ پدیده ای متغیر است که درمرور زمان تغییرمی کند ، یکی از موءلفه های فرهنگ باور هایی دینی وعمل به آنها  است بنا براین اینان نیزمشمول این قاعده تغییر فرهنگ گردیده وباگذشت ایام تغییرخواهند نمود.

عصر حاضرکه به عصر صنعت وتکنولوژی معروف است ،به اعتراف جامعه شناسان روی فرهنگ وباورهای دینی جوامع تاثیر عمیقی داشته است ومی توان  ادعا کردکه فرهنگ وباورهای دینی جوامع را بکلی دگرگون نموده است ،از جمله تغییراتی که رخ داده است دردین داری وانجام مناسک دینی مردم می باشد ؛حتی بعضی ادعا نموده اند که دوران کار کرد دین وباورهای دینی به پایان رسیده است. اما آنچه درعمل مشاهده می شود برخلاف این ادعا است؛زیرا در خارج جامعه ی بدون باور واعتقاد دینی یافت نمی شود؛ بارزترین نمونه کشورهای تازه استقلال تافته ازجماهیرشوروی سابق هستند که درحدودهفتاد سال ازانجام مناسک دینی ممنوع بودند،کسی حق ابراز واظهاردینداری را نداشت؛ اما وقتی استقلال خودرابدست آوردند دیده شد که خود را دین دارمی دانند.

پرسش ازجامعه شناسی دین

 

سخنرانی زیر بیان کنندهءدیدگاه این وبلاگ نمی باشد

صرفآجهت اطلاع بیننده گان گذاشته شده است.

آنچه در زير مي‏خوانيد، متن سخنراني دكتر سارا شريعتي در جلسه روز دوازدهم اسفندماه گروه علمي ـ تخصصي جامعه‏شناسي دين انجمن جامعه‏شناسي ايران است.

((گرفته شده ازسایت انجمن جامعه شناسی ایران))

 پرسش از جامعه‏شناسي دين

صحبتم را با يك اظهار اميدواري آغاز مي‏كنم زيرا اينجا جلسه جامعه‏شناسي دين است و صحبت از دين و اينكه اين بحث از حوزه ممنوعه درآمده، براي من نوعي اميدواري است. تعلل من در پيشنهاد نامي براي اين صحبت باعث شد كه دوستان عنوان «پرسش از جامعه‏شناسي دين» را انتخاب كنند. من اين عنوان را به فال نيك مي‏گيرم و در نتيجه مي‏كوشم صحبتم را به پرسش‏هايي كه جامعه‏شناسي دين با آن درگير است، اختصاص دهم. براي اين كار و براي رعايت فاصله لازم و ضروري با ميدان مورد بحث كه اين جلسه باشد، سعي خواهم كرد با استناد به تجربه كار «گروه جامعه شناسي اديان» در فرانسه به بررسي اين پرسشها بپردازم. تا بدين ترتيب در آيينه ديگري با خود روبرو شويم و از آن تجربيات جهت تكوين و رشد اين گروه استفاده كنيم. اميل دوركيم در سال ۱۹۱۷ درگذشت. وي بر خلاف اگوست كنت، اسلافي از خود به جا گذاشت: موريس هالبوالكس. مارسل موس، بوگله و... كه كار وي را با گرايشات متفاوت ادامه دادند. پس از گذشت يك دهه از مرگ دوركيم، گابريل لوبرا يكي از چهره هايي كه به نحوي متأثر از ديدگاه ها و نظريات وي بود، ميراث او را در زمينه جامعه‏شناسي دين بسط داد. لوبرا استاد حقوق ديني و جامعه شناسي بود، شخصاً تمايلات مذهبي بسيار قوي داشت و با نهادهاي كليسايي نيز پيوند و ارتباط نزديكي داشت . حوزه فرهنگي فرانسه در خلال سالهاي ۳۰ـ۱۹۲۰ سالهايي بود كه قانون لائيسيته در آن به تصويب رسيده ( ۱۹۰۵) و محدوديتهاي خود را نيز آشكار كرده بود. در همين حوزه فرهنگي بود كه دوركيم آرزو مي‏كرد بتواند نوعي اخلاق مدني را پي ريزي كند كه به نحوي جانشيني براي دين رسمي باشد. اگر چه فرانسه به عنوان كشوري شناخته مي‏شد كه «دختر بزرگ كليساي كاتوليك» لقب گرفته بود اما به تدريج به سوي جامعه‏اي پيش مي‏رفت كه در آن مذهب رسمي و كليسايي دچار بحران شده و مشاركت مردم در كليسا و مراسم مذهبي آرام آرام رنگ مي‏باخت. طبيعتاً اين مسأله اسباب نگراني ارباب كليسا را بر مي‏انگيخت. به همين دليل نهادهاي كليسايي كه در آغاز نسبت به جامعه شناسي بدبين بودند ، سياست ديگري پيش گرفتند و مشوق محققين عرصه جامعه شناسي شدند و از پژوهشها و مطالعات جامعه شناسانه آنها حمايت كردند تا شايد از اين طريق علت نارضايتي مؤمنين و عدم مشاركت آنها را در مراسم كليسا دريابند و در واقع موقعيت كاتوليسيزم را به عنوان دين رسمي فرانسه مورد ارزيابي قرار داده و آن را ارتقا بخشند .اين سياست در تشكلاتي چون «كنفرانس بين‏المللي جامعه‏شناسي ديني» ( C.I.S.R ) در شهر لوون توسط كشيشي به نام لوكلرك و «مركز كاتوليك جامعه‏شناسي ديني» در فرانسه بنيانگذاري شد.

افغانستان وخطرتخریب هویت فرهنگی

بنام خدا

 

افغا نستان و خطرتخريب هويت فرهنگي

 

باتوجه به اينكه هويت فرهنگي يك كشورمعرف فرهنگ آن كشوراست وخط تمايزی مي باشد بافرهنگ هاي ديگر،هرگونه تغييروديگر گوني درآن باعث اختلال رفتاري وشخصيتي درآنجامعه خواهد گرديد. لذااين مقا له ذهن خواننده گان رابه آسيب وحطراتي كه آنرا تهديد ميكند توجه دا ده وراه كاري  درجهت حراست وپاسداشت آن ارائه مي دهد و براي اينكه موضوع ومقصود روشن گردد درابتدا  به تعريفي ازواژه هاي فرهنگ ،هويت وتخريب هويت فرهنگي پرداخته می شود.

 

 

آسیب شناسی دینی

این مطلب متن سخنرانی آقی کدیور است که صرفآجهت اطلاع وآگاهی ازنظرات درحوزه ای« آسیب شناسی دین »اینجا آورده شده است وبیان کننده ای دیدگاه این وبلاگ نمی باشد.

بخش سوم : دين  و سياست

آسيب شناسي  ديني [1]

 خوشبختم  كه  در اين  محفل  علمي  خدمت  خواهران  و برادران  عزيز جهاد دانشگاهي  هستم . عنوان صحبتي  كه  جهت  ارائه  در اين  جلسه  پيشنهاد شد آسيب شناسي  ديني  است . اين  عنوان  خود محتاج توضيح  است  از آنجا كه  همه  ما معتقد هستيم  برخلاف  تلقي اي  كه  در مسيحيت  است  اسلام  في  حد نفسه  آسيب ناپذير است  بنابراين ، خود اين  عنوان  آسيب شناسي  ديني  عنواني  متناقض  به نظر مي رسد. با عنايت  به  اين كه  اين  مسئله  يكي  از مسائل  كلام  جديد و تا حدودي  فلسفه  دين  محسوب مي شود و در جامعه  ما هم  درباره  اين  مسائل  كمتر سخن  گفته  شده  و كمتر مطلبي  نوشته  شده  است  لذا اين  بحث  از حساسيت  ويژه اي  برخوردار مي باشد. براي  فهم  بهتر و دقيقتر مطلب  مقدمتا ذكر اين نكته  لازم  است  كه  بين  دين  و دينداري  تفاوت  مي باشد و آنچه  كه  در اين  جلسه  قرار است  مورد بحث قرار گيرد آسيب شناسي  دينداري  است  نه  آسيب شناسي  دين .

زندگينامه

شروع

بسم الله الرحمن الرحیم

این وبلاگ دراین تاریخ شروع به کار کرد

۲۸/۱/۱۳۸۵